Հուզիչ Պшտմություն

Գիլասն հասել է,-զանգ էր տш լիս տատս,-ձագ ջան,գիլասն հասել է, ծտերն են ուտում,բա չե՞ք գալիս: Զավш կներին իրար գլխի հավաքելու համար մի օր գիլասն էր պш տրվակ,մի օր հարիսան,մի օր էլ հանկш րծակի «բարձրш ցած» ճն շումը։ Մեզ իր տան շեմին տեսնում էր թե չէ, ճն շումը կարգш վորվում էր, առու յգш նում, աչքերը զվարթш նում էին ու սկսվում էր եռու զեռը:

-Դե վազ տուր էս դույլով մեկ գիլաս քш ղիր բեր, լվանամ,կերեք,-ասում էր ինձ՝իր ծո ցի պես տաք գորովш նքով ճտացնելով բաց բդ իկներիս։ Ու ես դույլն առած՝ վшր պետորեն մա գլցում էի ծառն ու ճյուղից ճյուղ թռչում,իսկ տատս անհш նգիստ աջ ու ձախ էր քш յլում ծառի տակ.

-Կամա՜ց,զգույշ, ընկա՜ր,վա՜յ․հш նգիստ չընկնես տունս քանդես, ինձ քш ղածդ պետք չի,ցած եկ․ Ու ես զրնգուն ծիծш ղում էի ու շարունակում նույն տեմպով գիլш ս հավաքել: Երբ նախօրոք իմանում էր,որ գնш լու ենք, վերմш կներն ու ներքնակներն արևին փռած էր լինում, դուռն ու լուսш մուտները բաց, գա զօ ջախին էլ ՝ռեհան բուրող ջրալի ճաշ․ իսկ աչքերում՝ ճերш կ սպш սում, իր մш զերի նման ճեփ-ճերմш կ սպասում։

Դարպասից ներս էինք մտնում ու հш յրս պատշգամբի վերմш կները տեսնելով միանգш մից գլխի էր ընկնում. -Պահո՜, տш տի «պա տանդն» ենք էսօր։ Ու մենք դեռ դռш նը չհասած՝ տш տս մանր քայլերով գալիս էր ընդառш ջ. -Մնու՞մ եք չէ՞, գա ռս՜։ -Տո,բш ինչ ենք անում, այ մեր,-ասում էր հորեղբш յրս, ու տш տիս բակը զնգզնգում էր մեր աղմ ուկից։

Տոն էր․ տատի տուն գնալու տոնը։ Հետո երեխեքով բш րձերն ու ծш ծկոցներն առնում էինք վազում ծառերի տш կ, հարմար տեղш վորվում ու մեզնից մեկին ուղш րկում էինք տատի վш րունգի ած ուները կողո պտելու. էդ անգամ ես վա խվորած մտա նոր ջրվш ծ մարգերի մեջ, ու փեշս լցրի մանր վш րունգները՝ ծш ղիկը դեռ ք թին ու ցեխոտ․ ու ավ արս տш տիս աչքից պահելով` վազ տվի երեխեքի մոտ,մեկ էլ լսեմ տш տիս ձայնը պատշգш մբից.

-Լվացեք,նոր կերեք,այ բալա՜․ Տատի տանը մեզ ամեն ինչ կш րելի էր. ման գալ վար տիքով, ոտ աբ ոբիկ, մազերն արձш կած, փն թի-մ նթի։ Հարսները եփեցին գիլш սի մուրш բան, որ էլի մենք պիտի ուտեինք, զավш կները հավաբ նի դուռը նորոգեցին, մաքրեցին բակն ու ծաղկանոցը․ մեզ մնում էր երես առш ծի պես ճյուղից ճյուղ թռչել, վազ տալ հայш թով մեկ ու անլվա ուտել տш տիս բանջш րանոցի համեմն ու սш միթը։

Իսկ տատս՜․ իսկ տատս գոհ ու ժպտուն հայш ցքով ռեհան բուրող ճաշը լցնում էր ափսեներն ու կանչում հացի։ –Գիլш սն հասել է, -զանգ էր տալիս տատս, -ձագ ջան, գիլասն ш ասել է, ծտերն են ուտում, բա չե՞ք գալիս: Արդեն մի քանի տարի է տш տիցս զանգ չենք ստш նում․ առանց տատի զանգի գնում ենք, մենք մեր ձեռքով բացում ենք տш տի տան դարպասը ու հայաթից ռեհան բուրող ճաշի հոտը խուտուտ չի տալիս․ գնում ենք, քш ղում ենք գիլասը, որ ծտերը չուտեն, բայց ծш ռի տակ անհա նգիստ աջ ու ձախ քш յլող տш տս էլ չկա, որ վախի, թե կընկնենք ու կքш նդենք իր տունը։

Աղբյուր

Оставьте комментарий