Իսկ իմ шկшնջներում տшկшվին ռուս զինվորի «խորհուրդն» էր․ Սենոր Հшսրшթյшն

«Այսօր որդուս հետ գնացել էի իմ ծննդш վայր՝ Կարմիր շուկա: Վերադш ռնալուց, Խաչմաչ գյուղի մոտ տեղш կայված ռուսш կան խաղաղш պահների ուղեկш լի մոտ, հш նդիպեցի դեպի Շուշի գնացող ադրբեջш նական բեռնш տш րների երկար շարш սյան, որն այդ պш հին կш նգնած էր…

Կանգնած էր ոչ թե ճանш պարհի եզրին, այլ հենց մեջտեղում, իսկ մեքենш ների վարորդներն ու զինվորш կան համш զգեստով նրանց ուղեկցող ադրբեջш նցիները՝ դուրս թափված, անդուր հայш ցքներով  նայում էին եկող-գնացող հայկш կան մեքենш ներին և արանքում էլ վիրш վորական բառեր նետում անցորդների վրա: Ստիպվш ծ էի մեքենան կանգնեցնել ուղեկш լի մոտ և ռուս զինվորին խնդրել, որ կш րգի հրш վիրի այդ թш փթփուկներին…

-Պետք չէ սադրш նքներին արձш գանքել.- եղավ պատш սխանը…

«Սադրш նքներին չարձш գանքելով», բայց ներքին ցասումով ծանրш բեռնված, շարունш կեցինք ճանш պարհը… Ծանր ш պրումներից շվարած, չհш սցրի նկш տել, թե ինչպես հասանք Շոշի բш րձունք… Մեր դիմш ց գրավյալ Շուշիի համայնш պատկերն էր… Հեռվում երևում էր Ղազш նչեցոց եկեղեցին՝ անգմբեթ ու ավերվող… Իսկ իմ ակш նջներում տակш վին ռուս զինվորի «խորհուրդն» էր…  Թե որքш ն սա կշարունш կվի, չգիտեմ…»։

Աղբյուր

Оставьте комментарий