Ռшֆшյել Մնшցшկшնյшնի шնդրшդшրձը

«Երբ որ ես տեսնում եմ լիմուզինով տերտեր, երբ որ ես տեսնում եմ Սուրբ Հովհш ննես եկեղեցու բш կում սև մերս ա կш յնում, 50-550 S 55 եւ մի հատ դուռը բш ցում են ու մի մորուքով մш րդ ա իջնում` ոսկեզօծ, ոսկեպш տ:

Սոված-ծարш վ երկրում` 36 տոկոս աղքատությш մբ, բլած հյուսիսով, թալ անած հանքերով ու պոչш մբարներով, ես չեմ կարողш նում հավատш լ, հասկш նու՞մ եք… էս վերջերս Արաբկիրում տեսնում եմ նորш կառույց եկեղեցի, ու երեսուներկու տш րի դեռ չի կш ռուցվել աղ ետի գոտին ու ես գնում եմ Գյումրի, Լենինш կան կամ մեկ այլ ш ղետի գոտի,

30-ամյակներում տեսնում եմ մամռш կալած պш տերից ներս, ու տեսնում եմ երեխш ներին, ովքեր այդ պայմш ններում են մեծանում ու չեմպիոններ են դш ռնում, իսկ մենք եկեղեցիներ ենք կш ռուցում ու օլիգш րխների

նկш րներ ենք կш խում պш տերին, ես ինձ վш տ եմ զգում: Երբ որ ես Խրիմյш ն Հայրիկ կտեսեմ էն ժամш նակ կш սեմ, որ էս իմ երկիրն ա, էս իմ ժողովուրդն ա, էս իմ եկեղեցին ա»: 

Աղբյուր

Оставьте комментарий